یادداشتی بر چاپ‌های دستیِ الهام پارسیان

اثر الهام پارسیان

برخورد شهروندان در فضاهای عمومی، به‌قدری سریع و فشرده است که چهره‌ها، جز در زوایای بسته و مخدوش دیده نمی‌شوند. این نزدیکی مفرط چهره‌به‌چهره، که با تکنولُژی ابزارهای خودکار و حذف واسطه‌های انسانی تعدیل شده است، نه‌تنها واجد بُعد اخلاقیِ موردنظر لِویناس نیست، بلکه برعکس، متضمن ازدست‌رفتن هرگونه نیروی بازشناسی برای پذیرفتن مسئولیت اخلاقی دربرابر دیگری است. به‌موازات گسسته‌شدن هویت انسانی میان حضور مادی در جهانی که هر روز بیشتر درکنترل سِنسورها و ارقام اعتباری و دوربین‌های مداربسته قرار می‌گیرد و حضور مجازی در هیئت پروفایل‌های اینترنتی که جایگزین شیوه‌های کهن ارتباط شده‌اند، گویا زیرنظرگرفتن یا مشاهده و ثبت و درکِ حرکات و برخوردهای آدمیان نیز، تنها از راه مانیتورها و دوربین‌های موبایل و دیگر واسطه‌های این‌چنینی ممکن می‌شود. چشم‌ها، عادت کرده‌اند فضایی بازنمایی‌شده در سطح را ببینند، نه خود فضا را با فاصله‌ها و حجم‌های واقعی؛ و این، به‌شدت با ازبین‌رفتن خط افق و محدود‌شدن آسمان و فشرده‌شدن فضاها در شهرهای جدید همخوانی دارد. چنین تجربه‌ای را از چهره و فضا، که ارتباط انسانی را تنها به‌شکل یک حسرت یا فقدان به‌جا می‌گذارد، می‌توان همچون زمینه‌ای برای مواجهه با چاپ‌های دستیِ الهام پارسیان دانست؛ تصاویری که گویا بی‌باور به امکان بازنمایی چهره، موقعیت بغرنج چهره‌ها را در فضایی فشرده و به‌شدت گذرا، نمایش می‌دهند. ـ علی گلستانه . آذر۱۳۹۱.

Advertisements
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: